อย่าเป็นนักจับผิด
คนที่คอยจับผิดคนอื่น  แสดงว่าหลงตัวเองว่าเป็นคนดีกว่าคนอื่น
ไม่เห็นข้อบกพร่องของตัวเอง "กิเลสฟูท่วมหัว ยังไม่รู้จักดูตัวอีก"
ฉะนั้นจง มองคน มองโลกในแง่ดี..
.....แม้ในสิ่งที่เป็นทุกข์ ถ้ามองเป็นก็เป็นสุข.....
อย่ามัวแต่คิดริษยา
"แข่งกันดี ไม่ดีซักคน ผลัดกันดี ได้ดีทุกคน"
คนเราต้องมีพรหมวิหาร 4 คือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา
...คนที่เราริษยาส่วนตัว มีชื่อว่าเจ้ากรรมนายเวรถ้าเขาสุข
เราจะทุกข์...เราริษยา 1 คน เราก็มีทุกข์ 1 ก้อน ...

ฉะนั้น เราต้องถอดถอนความริษยาจากใจเราด้วย " การแผ่เมตตา"
อย่าเสียเวลากับความหลัง
90% ของคนที่ทุกข์ เกิดจากการย้ำคิดย้ำทำ
"ปล่อยไม่ลง ปลงไม่เป็น"
ความทุกขืที่เกิดขึ้นแล้ว จงปล่อยมันซะ
"อย่าให้คมมีดแห่งอดีต มากรีดปัจจุบัน"
อยู่กับปัจจุบันให้เป็น..ให้กายอยู่กับจิต จิตอยู่กับกาย
มีสติ..กำกับตลอดเวลา

อย่าพังเพราะไม่รู้จักพอ
ตัณหา ที่มีปัญหา คือ "ความโลภ" ความอยากที่เกินพอดี
เหมือนทะเลไม่เคยอิ่มด้วยน้ำ ไฟไม่เคยอิ่มด้วยเชื้อ
..ธรรมชาติของตัณหาคือ ยิ่งเติมยิ่งไม่เต็ม..
ตามหา..แก่น..ของชีวิตให้เจอ 
คำว่า 'พอดี' คือ ถ้า 'พอ' แล้วจะ 'ดี' 
รู้จัก "พอ" จะมีชีวิตอย่างมีความสุข'